مغالطات مقام نقد

1. پارازیت: ایجاد وقفه در ارائه یک سخن یا پیام و یا ایجاد مانع در رسیدن آن به مخاطب.

2. اتهام ابهام: مبهم و نامفهوم شمردن سخنی که مبهم نیست.

3. تکذیب نادرست: دروغ و غیر واقعی معرفی کردن یک مدعا.

4. سادهانگاری مدعا: پیشپا افتاده تلقی کردن یک مدعا.

5. اتهام مغالطه: مغالطهآمیز معرفی کردن سخنی که مغالطه آمیز نیست، بدون ارائه دلیل برای آن.

6. مغالطه توسل به شخص: نقد گوینده به جای نقد گفته او.

7. توهین: ناسزا و فحش دادن.

8. مغالطه منشأ: اشاره به این که سرچشمه و اصل موضوع مورد نقد، از شخصیت مذمومی بودهاست.

9. مغالطه پهلوان پنبه: ترسیم یک مدعای ضعیف و نقد آن به جای نقد مدعای اصلی.

10. مغالطه کامل نامیسر: رد همه راهحلهای موجود با اشاره به نقاط ضعف آنها و یا مقایسه با کامل نا میسر.

11. ارزیابی یکطرفه: تنها به نقاط ضعف یا قوت موضوعی اشاره کردن و نادرستی یا درستی آن را نتیجه گرفتن.

12. مغالطه رد استدلال: از نادرست بودن یا مغالطهآمیز بودن دلیل یک مدعا، نادرستی خود آن را نتیجه گرفتن.

13. مناقشه در مثال: به جای رد مدعا، در مثالها و مصادیق آن تردید کردن.

14. مغالطه تخصیص: رد یک مدعای کلی با اشاره به حالتی خاص و غیرطبیعی که در آن حالت آن مدعا صادق نیست.

15. بهانه: نپذیرفتن سخنی به علت برخی اشکالات جزئی.

16. مغالطه جمع مسائل در مسئله واحد: ادغام سؤالات در سؤالی که مبتنی بر پیشفرضهاییاست که مخاطب قبول ندارد.

نوشته شده توسط مجتبی طاهری |۱۳۹۶/۰۵/۳۰ 17:29