مغالطه ی حق ویژه ی روحانیت

می گویند روحانیون مسیحی(از پاپ تا یک طلبه ی ساده) در قرون وسطی دارای حق ویژه بودند؛ به این معنا که هرگاه تخلفی مرتکب می شدند نه در دادگاه های عمومی، بلکه در دادگاه ویژه ی روحانیت محاکمه می شدند. دادگاه ویژه ی روحانیت نیز با نظر لطف از اشتباهات و خطاهای ایشان چشم می پوشید. اما اگر آن خطا را یک شخص غیرروحانی مرتکب می شد، دادگاه عمومی برای آن شخص مجازاتی به مراتب سنگین تر در نظر می گرفت.

مغالطه ی "حق ویژه ی روحانیت" زمانی رخ می دهد که یک شخص در بررسی های خود، برای افراد، نوعی تمایز معیار قائل شود و رفتار و گفتار افراد نزدیک به خود را با نظر لطف و مرحمت نگاه کند اما برای افراد غیر نزدیک به خود، معیارهای سخت گیرانه ای وضع نماید.

مثال 1:
بخشی ها از دو سخنرانی یک فرد در باره ی انتخابات آمریکا و ایران:

"انتخابات اخیر آمریکا و روی کار آمدن ترامپ نشان از نارضایتی عمیق عموم مردم آمریکا از فضای سیاسی ایالات متحده است"
"انتخابات اخیر ایران نشان داد که مردم کاملا سازوکارهای سیاسی کشور را قبول دارند؛ حتی اگر شخصی را انتخاب کنند که نظرش به نظر قاطبه ی مسئولان نزدیک نباشد"

مثال 2:
اظهار نظر یک مادر درباره ی شیطنت فرزند 5 ساله ی خودش و فرزند 5 ساله ی همسایه:

"بچه ی همسایه ی ما خیلی بی ادبه، 10 دقیقه می آد اینجا کل وسایل ما رو خرد و خمیر می کنه! ولی ماشاء الله پسر من، تا بخوای کنجکاو! دیروز تو خونه ی همسایه بازی می کرد عرض چند دقیقه کل اسباب بازی های دوستش رو باز کرد ببینه چی توشه"!!!
(پ. ن: به قول سعدی: همه کس را عقل خود به کمال نماید و فرزند خود به جمال)!.

نوشته شده توسط مجتبی طاهری |۱۳۹۶/۰۴/۲۸ 19:34