مغالطه ی شخص ستیزی

این مغالطه زمانی رخ می دهد که به جای نقد آن چه یک شخص می گوید؛ به شخصیت آن فرد حمله کنیم و از اینکه شخصیت او برای ما پذیرفته شده نیست یا رفتاری انجام دارد که برای ما مورد پسند نمی باشد؛ به کاذب بودن سخن او حکم کنیم.
شکل صوری این مغالطه چنین است:

( شخص A می گوید P) + ( شخص A، انسان بدی است ) پس: (P کاذب است)

این شکل استدلال مغالطه آمیز است؛ زیرا صدق و کذب یک گزاره، ربطی به گوینده و احوال او و خاستگاه سیاسی، اجتماعی و اقتصادیش ندارد.

مثال:
شخص A:
"اکهارت عارف مسیحی می گوید: برای درک کلام خدا بایستی سه کار انجام داد:
1. زمین گذاشتن جدل
2. راضی به رضای حق بودن
3. کف نفس و خویشتنداری"

شخص B:
"اگر سخن اکهارت درست بود که خودش مسلمان شده بود"!

نوشته شده توسط مجتبی طاهری |۱۳۹۶/۰۴/۱۷ 21:0