لئوکیپوس و دموکریتوس در درجهی اول مصداق لفظ ذرهگرایان یا the atomist بودند. لئوکیپوس این اندیشهی بنیادی را مطرح کرد که هر چیز از ذره(اتم) ساخته شده است، ذراتی چنان خرد که به چشم نمیآیند و به اجزاء کوچکتر تقسیم پذیر نیستند.
واژهی 《 اتم، یونانی و به معنای برشناپذیر است. به نظر او هر چه هست اتم و فضا است و اشیا مختلف موجود چیزی نیستند مگر مجموعههای مختلفی از اتم و فضا.
اتمها آفریده نشدهاند و از بینرفتنی نیستند و همهی تغییرات در جهان؛ یا تغییر آرایش یا تغییر جای این اتمها است. تفسیر لئوکیپوس و نیز دموکریتوس از تغییر ، اساساًعلّی بود و این شایان اهمیت است چون هیچ یک از آن دو سعی نکرد در توضیح پدیدههای طبیعی پای هدف و مقصودی را به میان بکشد.
دموکریتوس روزی گفت: کشف حتی یک علت را ترجیح میدهم برکسب پادشاهی ایران.
آموزهی عمدهی دیگری که از این دو داریم آن است که جهان، برخلاف گفتار پارمنیدس، پیوستار نیست بلکه از هستیهای جداگانه تشکیل شده است. به نظر میرسد این دو مشترکاً پایهگذار فیزیک اتمی بودند. آنها روی همرفته گامهای بسیار بلندی برداشتند. اما نباید مرتکب خطا شد و بسط بعدی افکارشان را به خود آنها نسبت داد. به هر حال هر دو دارای بینشی بسیار اصیل و ابتکاری بودند.
( برگرفته از کتاب سرگذشت فلسفه براین مگی)
نوشته شده توسط مجتبی طاهری |۱۳۹۶/۰۴/۰۳ 20:40
برچسب:
نویسنده: ماهان نجفی